Αυτό το άρθρο προσωρινά αφαιρείται, μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα που προκύπτει μετά το άρθρο στο Blog του Ροΐδη http://roides.wordpress.com/2009/07/08/08july09b/ και που πηγάζει από αυτό το άρθρο και ένα άλλο από το Βήμα http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=275178&ct=6&dt=25/06/2009

Επαναφέρω το άρθρο όπως ήταν παλιότερα. Η ιστορία είναι αρκετά μπερδεμένη και αν σας ενδιαφέρει, διαβάστε τους παραπάνω συνδέσμους. Σήμερα όμως υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα.

Σημείωση: Από λάθος μας στο ξεκίνημα, έχουν μαζευτεί πολλές σελίδες που κάνουν δύσκολο τo διάβασμα. Θα μεταφέρουμε λοιπόν μερικά από αυτά κάτω από τις κατηγορίες με απλή αντιγραφή και με αυτήν την σημείωση στο πάνω μέρος.
Μας συγχωράτε για το μπέρδεμα.

---

Τα τελευταία γεγονότα με τον τραγικό θάνατο του Αλέξη και τα γεγονότα που ακόμα εξακολουθούν να βαραίνουν τις πλάτες όλων μας, μας υποχρεώνουν όλους να βάλουμε μια δυνατή φωνή, ένα φτάνει πια, φτάνει η συμπεριφορά που κάνει την Ελλάδα να ρεζιλεύεται σε όλον τον κόσμο και κάποιες μανάδες να μένουν απαρηγόρητες γιατί κανένας από τους ηθικά υπεύθυνους δεν πρόκειται να φέρει πίσω το παιδί τους. Εξω η σημερινή πολιτική “ηγεσία”, που όχι μόνο “Ηγεσία” δεν είναι αλλά αμφιβάλω αν θα μπορούσαν να βρουν μια τίμια παραγωγική δουλειά στην δική τους “ελεύθερη αγορά”.

Μια τέτοια φωνή είναι ο Καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Ηλίας Σταμπολιάδης. Παραθέτω παρακάτω δύο κείμενα: Το πρώτο για “Πανεπιστημιακό άσυλο” και το δεύτερο για μια “Συνομιλία με τους φοιτητές” μετά τα τραγικά γεγονότα του νεαρού Αλέξη .

Διαβάστε τα και στείλτε τα να γυρίσουν τον κόσμο, πριν είναι αργά. Ο Ηλίας Σταμπολιάδης επώνυμα βροντοφωνά την γνώμη του, οι Φοιτητές, οι μελλοντικοί ηγέτες της χώρας μας λένε και αυτοί αντρίκια την δική τους. Ας τα διαβάσουν οι υπεύθυνοι, αυτοί που νομίζουν ότι μας κυβερνούν και αν δεν καταφέρουν να κάνουν τίποτα να πάνε από μόνοι τους στα σπίτια τους, γιατί διαφορετικά ο Λαός αργά ή γρήγορα θα τους στείλει εκεί που τους αρμόζει.

---

---

Πανεπιστημιακό άσυλο

Θα πρέπει να διακρίνουμε δύο διαφορετικές αλλά και συσχετιζόμενες δυνάμεις που ενεργούν στην ανθρώπινη κοινωνία, την κρατική και την πνευματική. Η πρώτη ενδιαφέρεται για την εξουσία και τον έλεγχο του κοινωνικού συνόλου, που αρχικά αποτελούσε μία πόλη, και η τέχνη της άσκησης της ονομάστηκε “πολιτική”. Η κρατική εξουσία δικαιώνεται όταν εξασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την ασφάλεια των πολιτών. Η δεύτερη, η πνευματική, ενδιαφέρεται για τις σχέσεις των πραγμάτων, την αναζήτηση της αλήθειας και δημιουργεί τον πολιτισμό, τις τέχνες και τις επιστήμες, που με τη σειρά τους θέτουν τα κριτήρια, που οι πολίτες κρίνουν τον τρόπο άσκησης της πολιτικής.

Πολλές φορές η κρατική εξουσία, όταν θέλει να ασκήσει αντιλαϊκές πολιτικές, ή και να αλλοιώσει τα κριτήρια του λαού για να μην αντιστέκεται στην εξουσία, έρχεται σε αντίθεση με τον κόσμο του πνεύματος, που θέτει τα όρια ελέγχου της εξουσίας και προσπαθεί να επηρεάσει το μηχανισμό καλλιέργειας του πνεύματος που λειτουργεί κυρίως στα πανεπιστήμια.

Το πανεπιστημιακό άσυλο θεσπίστηκε ακριβώς για να προφυλάξει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, να υπερασπιστεί την ασφάλεια των εκφραστών τους, να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη εργασία τους και να προφυλάξει τα μέσα που χρησιμοποιούν, όπως τα κτίρια και τον εκάστοτε διαθέσιμο εξοπλισμό. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου επί χούντας και την επαναφορά της Δημοκρατίας, η θέσπιση του ασύλου αποτέλεσε αυτονόητο αίτημα που ικανοποιήθηκε.

Στην εφαρμογή του τα τελευταία χρόνια φανήκαν ορισμένα προβλήματα, που αντί να τα λύσουμε φτάσαμε στην άκρα θέση όπου ορισμένοι προτείνουν να το καταργήσουμε, λες ότι και εμείς σαν μέλη αυτού του λαού, χάσαμε τη μνήμη μας ή στερούμεθα ιδεών και ικανοτήτων επίλυσης παρόμοιων προβλημάτων, που είναι επίπλαστα και απόδειξη ότι δεν υπάρχουν σε άλλες χώρες, πλουσιότερες και φτωχότερες, που λειτουργούν πανεπιστήμια.

Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα δυσλειτουργίας του πανεπιστημίου, που αναγκάζεται όχι μόνο να μένει κλειστό λόγω καταλήψεων αλλά και να γίνεται αντικείμενο βανδαλιστικών ενεργειών, ευτυχώς αλλά και παραδόξως από μη φοιτητές, είναι αποτέλεσμα πολλών συνιστωσών που αλληλοεπηρεάζονται όπως:

Η μη ικανοποίηση των προσδοκιών των φοιτητών από το κοινωνικό, οικονομικό και επαγγελματικό αποτέλεσμα των σπουδών τους, που εκάστοτε συγχέεται και με την ποιότητα σπουδών, παρόλο που οι ίδιοι φέρουν μερίδιο ευθύνης για το βαθμό που συμβαίνει και αυτό.

Το πνεύμα αμοραλισμού, που επακολούθησε το αρχικό αίτημα για μια κοινωνική αλλαγή στη μεταπολίτευση, που το μετέτρεψε σε σαράκι που κατατρώει όχι μόνο το πανεπιστήμιο αλλά και ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία και δεν είναι η πρώτη φορά. Ήδη ο συμπατριώτης Ευάγγελος Ρίγγος μας υπενθύμισε αυτό που είπε πριν από πολλά χρόνια ένας πνευματικός μας πατέρας.

“Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.”
Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.)

Η έλλειψη προτύπων. Το πνεύμα της αυτοθυσίας για το καλό του συνόλου έχει αντικατασταθεί από τον εγωκεντρισμό και την ιδιοτέλεια. Ο ευκαιριακός, ανεύθυνος, ευδαιμονιστής και καταναλωτικός άνθρωπος είναι το προτεινόμενο μοντέλο μέσω των ΜΜΕ που χρηματοδοτούνται από το διεθνές, χωρίς πατρίδα και θρησκεία κεφάλαιο.

Η διαφθορά των μεγάλων αλλά και των μικρών που κατατρώει τον υπάρχοντα πλούτο σε βάρος του συνόλου που καλείται να πληρώσει τη ζημιά. Από τα εκατομμύρια της SIEMENS και του Βατοπεδίου μέχρι τη φοροδιαφυγή του επιχειρηματία σε συμφωνία με τον δημόσιο λειτουργό και την παντοειδούς μορφής κλοπή του πραματευτή ακόμη και του εργάτη.

Το βόλεμα και η αναξιοκρατία που σβήνουν τις ελπίδες των νέων για μία αξιοπρεπή διεκδίκηση της θέσης τους στην κοινωνία χωρίς την εξάρτηση από το ρουσφέτι και την συνεπαγόμενη υποτέλεια.

Η κομματικοποιημένη πολιτική επιρροή στα πανεπιστήμια. Αυτή αποτελεί μία αφανή, συνεχή, ανεξέλεγκτη και νομιμοφανή καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, πολύ πιο σοβαρή από την κατά περιόδους κατάληψη του από φοιτητές ή και από αναρχικά ακόμη στοιχεία. Εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, που σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις είναι δημοφιλείς, για την αμεσότητα της ικανοποίησης λαϊκών αιτημάτων. Σε μακροπρόθεσμη όμως προβολή οι πολιτικές αυτές καταπατήσεις του ασύλου ενεργούν ενάντια όχι μόνο σε αυτούς που βραχυπρόθεσμα ικανοποίησαν αλλά δημιουργούν παθολογικές καταστάσεις που εμφανίζονται στις επόμενες γενεές και η θεραπεία τους απαιτεί σκληρά μέτρα για τα οποία κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει το πολιτικό κόστος με αποτέλεσμα την αυτοκτονική διαιώνιση των προβλημάτων. Παραδείγματα τέτοιων καταπατήσεων που σήμερα κάνουν την εκπαίδευση να καρκινοβατεί είναι:

• Ο συνδικαλισμός στα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

• Το μεγάλο ποσοστό συμμετοχής φοιτητών στα διοικητικά όργανα των πανεπιστημίων

• Ο μεγάλος αριθμός διάσπαρτων μικρών μονάδων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης χωρίς τον απαιτούμενη κρίσιμη μάζα υποδομών που απαιτεί ένα πανεπιστήμιο.

• Ο μεγάλος αριθμός Τμημάτων με επαγγελματικά γνωστικά αντικείμενα εν πολλοίς αζήτητα στα οποία οι νέοι αναγκάζονται να φοιτήσουν είτε από σιωπηλή επιμονή των γονέων που τους έχουν εμφυσήσει την ανάγκη να αποκτήσουν πανεπιστημιακό δίπλωμα, είτε από έλλειψη αυτογνωσίας καθόσον δεν έχουν ακόμη αποφασίσει το τι θέλουν να είναι και τι να κάνουν στη ζωή τους.

• Η έλλειψη συστήματος εγρήγορσης των φοιτητών για την επιτυχία των στόχων τους. Αντίθετα το σύστημα τους/τις προδιαθέτει για μία χαλαρή αντιμετώπιση των καταστάσεων. Το κυριότερο αίτιο είναι η νομικά κατοχυρωμένη μη απαίτηση επιτυχούς επίδοσης στα μαθήματα ενός έτους για την εγγραφή τους στο επόμενο. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι μαθητές του τελευταίου έτους ενώ χρωστούν ακόμη μαθήματα του πρώτου έτους. Το μέτρο αυτό όσο δημοφιλές και αν φαίνεται στους φοιτητές είναι καταστροφικό όχι μόνο για αυτούς αλλά και το ίδιο το πανεπιστήμιο που αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να μειώνει τις προδιαγραφές του και να ασχολείται με τους πολλούς εις βάρος των ολίγων καλών φοιτητών που δεν είναι πάντοτε αυτοί με τη μεγαλύτερη οικονομική ευχέρεια

• Η νομικά κατοχυρωμένη μη αναγκαστική παρακολούθηση των μαθημάτων, κυρίως στα Πολυτεχνεία, όπου τα μαθήματα συμπληρώνονται με φροντιστήρια και εργαστήρια, τα οποία όμως είναι υποχρεωτικά. Το αποτέλεσμα είναι να γίνεται το μάθημα σε σχεδόν άδειες αίθουσες και τις ώρες των φροντιστηρίων, που οι αίθουσες γεμίζουν αναγκαστικά, το ακροατήριο δεν είναι σε θέση να καταλάβει ούτε την χρησιμοποιούμενη ορολογία εκφώνησης των ασκήσεων πολύ δε περισσότερο δεν είναι σε θέση να τις λύσει.

• Ο μεγάλος αριθμός εισαγομένων, σχεδόν το 80% των μαθητών εισάγονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι περισσότεροι σε Τμήματα πάνω από τη δέκατη θέση στις προτιμήσεις τους. Ο αριθμός αυτός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τις αντίστοιχες ανάγκες της χώρας στην προσφερομένη ειδίκευση. Τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι ακόμη και αν προσπαθήσουν δεν θα κατοχυρώσουν μία θέση μελλοντικής εργασίας και μάλιστα σε ένα αντικείμενο με το οποίο έρχονται για πρώτη φορά χωρίς να αποτελεί ένα από τους ενδόμυχους στόχους τους. Πέραν αυτού ούτε τα πανεπιστήμια έχουν την κατάλληλη υποδομή για να εξυπηρετήσουν ένα τόσο μεγάλο αριθμό φοιτητών, ιδίως όταν αυτοί ανακυκλώνονται στα έτη σπουδών. Για παράδειγμα αναφέρω ότι σε ένα μάθημα με 40 νέους φοιτητές ο κατάλογος των εγγεγραμμένων έχει περίπου 140. Δηλαδή 3.5 φορές περισσότερους, μερικοί των οποίων επαναλαμβάνουν το μάθημα για πέμπτη φορά, χωρίς βέβαια να το παρακολουθούν. Ακόμη και να θέλει δεν μπορεί κανείς να παρακολουθεί συγχρόνως μαθήματα που ανήκουν σε διαφορετικά εξάμηνα, διότι απλά συμπίπτουν οι ώρες σε πολλά μαθήματα που χρωστάει. Ακόμη δεν υπάρχουν αρκετές αίθουσες διδασκαλίας με αποτέλεσμα για 5 ώρες μαθημάτων ένας φοιτητής θα πρέπει να παραμείνει στο χώρο του πανεπιστημίου τουλάχιστον για 7- 8 ώρες με κενά διαστήματα στη διάρκεια των οποίων δεν έχει που να πάει αφού οι αίθουσες είναι απασχολημένες.

• Η πολιτεία δεν έχει ακόμη καθορίσει τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των διαφόρων Τμημάτων τα οποία ιδρύθηκαν με δική της πρωτοβουλία και μάλιστα πρόσφατα, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια των παιδιών.

• Η πολιτεία ακόμη δεν έχει αποφασίσει για το ρόλο του Δημοσίου πανεπιστημίου. Τελικά τι θέλει να είναι, εκπαιδευτικό ίδρυμα, ερευνητικό ίδρυμα ή ίδρυμα παροχής υπηρεσιών στην αγορά. Η σημερινή τουλάχιστον δομή του και ο τρόπος λειτουργίας του δεν είναι καθορισμένος με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές απόψεις και πολλά αντικρουόμενα συμφέροντα.

Τα παιδιά αν και ζουν τα προβλήματα αυτά και τα εκφράζουν σε συζητήσεις που τα ερωτούμε, βλέπε παρέμβαση μου «συζήτηση με τους φοιτητές», 9/12/2008) παρακάτω, εντούτοις δεν τα διατυπώνουν σαν αιτήματα διότι λόγω της πλάνης που έχουν οδηγηθεί θεωρούν σαν αιτήματα μόνο πράγματα που θα τα διευκολύνουν να πάρουν το πτυχίο. Εντούτοις διαισθανόμενα τα προβλήματα έστω και ανέκφραστα ανέχονται κάθε μορφής διαμαρτυρίας ακόμη και την κατάληψη που θα εξελιχθεί σε πεδίο δράσης αναρχικών στοιχείων. Ο καημός τους είναι μεγάλος και προσπαθώντας να τον εκφράσουν έχουν γράψει σε τοίχο του Πολυτεχνείου Κρήτης το παρακάτω σύνθημα, που είναι από στίχο του ποιήματος του Τάσου Λειβαδίτη “Αιώνας Εμπορίου”.

ΑΒΕΒΑΙΗ ΓΝΩΣΗ ΠΛΗΡΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΒΕΒΑΙΗ ΝΙΟΤΗ ΜΑΣ

Επειδή το θέμα είναι περί πανεπιστημιακού ασύλου καλό θα είναι να λάβουμε υπόψη μας όλα αυτά τα προβλήματα και να επιμείνουμε στον λόγο θέσπισης του, που δεν είναι κανείς άλλος από τη προστασία του από την κρατική εξουσία που αντιτίθεται στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών και στους μηχανισμούς δημιουργίας πολιτισμού και όχι κέρδους ή ισχύος. Τους αναρχικούς θα τους διώξουν τα παιδιά μόνα τους όταν αισθανθούν ότι τα εμποδίζουν στη επιτυχία των ονείρων τους για ζωή. Τους ανέχονται όσο τα ίδια δεν έχουν διατυπώσει τα πραγματικά τους προβλήματα και η θέση τους δεν τους επιτρέπει να δουν τη λύση τους. Προς το παρόν ο μόνος ουσιαστικός κίνδυνος είναι η αμοραλιστικά κομματικοποιημένη εξουσία. Γι’αυτό ας φωνάξουμε και οι καθηγητές μαζί με τα παιδιά.

ΕΞΩ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Όπως είπαν και οι “Scooligans” στην εκπομπή της ΕΤ1 “ Έχουμε και λέμε”

Μη φοβάστε τους “Κουκουλοφόρους” αλλά τους “Μασκοφόρους” που φέρουν τις πολιτικές μάσκες της υποκρισίας με το πλατύ χαμόγελο.

Αυτοί υπονομεύουν τα πραγματικά συμφέροντα του τόπου στο εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Αναπληρωτής Καθηγητής

Πολυτεχνείο Κρήτης

---

---

Συνομιλία με τους φοιτητές

Το προγραμματισμένο για σήμερα 9/12/2008 μάθημα “Μηχανική των Τεμαχιδίων” του 5^ου εξαμήνου ΜΗΧΟΠ, δεν πραγματοποιήθηκε λόγω των γεγονότων και αντί αυτού οι φοιτητές συζήτησαν με το διδάσκοντα τα προβλήματα των τελευταίων ημερών όπως η δολοφονία του νεαρού Αλέξη, την αφορμή του γεγονότος για την έκφραση κάποιας διαμαρτυρίας, την οποία εκμεταλλεύτηκαν αναρχικά στοιχεία με άλλες σκοπιμότητες, και τέλος συζητήθηκαν και προβληματισμοί που αφορούν την κατάσταση στα πανεπιστήμια. Αν και μία τάξη θεωρείται μικρό δείγμα για την έκφραση συνολικών συμπερασμάτων, οι απόψεις όμως που εκφράστηκαν είναι ενδεικτικές της κατάστασης που επικρατεί. Τα κυριώτερα σημεία της συζήτησης και τα τυχόν συμπεράσματα παρουσιάζονται συνοπτικά κατωτέρω.

Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά που συμμετείχαν στη συζήτηση και από τη μεριά μου, σαν ακαδημαϊκός δάσκαλος, θα κάνω ότι μπορώ για να πετύχουμε κάτι καλύτερο για όλους. Εύχομαι σε όλα τα παιδιά καλή πρόοδο.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Συμπεράσματα και διατυπώσεις απόψεων που εκφράστηκαν

• Μεροληψία της αστυνομίας, αποδεικνύεται ικανότατη στη διαφύλαξη υψηλών προσώπων και ανίκανη να προστατεύσει τη ζωή και την περιουσία των απλών πολιτών.

• Σκάνδαλα και διαφθορά των κρατούντων.

• Έλλειψη δημοκρατίας, καθόσον οι κρατούντες και τα ΜΜΕ κάνουν ότι θέλουν.

• Ο δικομματισμός συμβάλει στην έλλειψη Δημοκρατίας.

• Η κατάσταση αυτή συντηρείται από τον ίδιο τον κόσμο, πολλοί είναι οι βολεμένοι.

• Υπάρχει έλλειψη αξιοκρατίας και το σύστημα δουλεύει με τις διασυνδέσεις.

• Η Εκκλησία δεν κάνει τίποτε για αυτά αντιθέτως προκαλεί με έλλειψη λιτότητας και σεμνότητας (παραδείγματα διαβίωσης επισκόπων και μοναχών Αγίου Όρους). Έχει νοοτροπία δεσποτισμού, οικονομικής και πολιτικής επιρροής ή και αντίθετα εξάρτησης με σκοπιμότητες (εκοσμίκευση).

• Στο δημόσιο σχολείο (Γυμνάσιο, Λύκειο) υπάρχει αδιαφορία από την πλειονότητα των καθηγητών, οι οποίοι έχουν δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Ευτυχώς όχι όλοι και πάντα θυμούνται αυτούς που πραγματικά αγαπούν τα παιδιά.

• Η κακή νοοτροπία που απέκτησαν στο δημόσιο σχολείο. Έμαθαν να τους ενδιαφέρει η επιτυχία στις πανελλήνιες παρά να μάθουν κάτι αξιόλογο.

• Στο πανεπιστήμιο δεν τους δίδεται κανένα κίνητρο δραστηριοποίησης. Το μέλλον είναι αβέβαιο και δεν τους υποδεικνύεται ένας τρόπος εργασίας που να τους ενεργοποιεί. Το σύστημα δεν είναι οργανωμένο να τους δεχθεί και να τους αναδείξει.

• Παραδέχονται ότι όταν αποφασίζουν για κάτι επικαλούνται την ελευθερία τους και την ηλικία τους για να αναλάβουν την ευθύνη των επιλογών τους αλλά όταν χάνουν κάτι λόγω κακών επιλογών επικαλούνται τα δικαιώματά τους για να διεκδικήσουν κάτι για το οποίο δεν κοπιάσανε αλλά το σύστημα τους δίνει το δικαίωμα να το διεκδικήσουν.

• Τέλος αντιμετωπίζουν υπαρξιακά και ψυχολογικά προβλήματα από τον διασυρμό των θεσμών, τη χαλάρωση της οικογένειας, την ηθική διαφθορά, την κακή επιρροή των ΜΜΕ, την έλλειψη προτύπων και τη νοοτροπία του καταναλωτισμού.

Διαβάστε επίσης την “ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΥ” στο

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΥ